KM 2.0  یا مدیریت دانش ارگانیک، مفهومی است مبتنی بر خود سازماندهی.

   به عبارتی مدیریت دانش در دهه گذشته (KM 1.0) تحت دیسیپلین های نسبتا كنترل شده، با ابزارهای ساخت یافته و امكانات ابتدایی سازمانی، فرهنگی و فناوری اجرا شده است. امكاناتی كه مدیریت دانش را به كاری سخت، خسته كننده و پیچیده تبدیل كرده است به این ترتیب بسیاری سازمان ها و افراد در پیاده سازی و به كارگیری اثر بخش مدیریت دانش شكست می خوردند، بسیاری نتایجی در سطح بسیار نازل به دست آوردند و كمتر سازمانی با KM 1.0 احساس راحتی و تطابق كامل كرد.

   مدیریت دانش 1.0 به شكلی تعریف و به كار گرفته شد كه به صورت بنیادی، كمتر به ابزارهای انگیزشی درونی و ذاتی مجهز بود. به همین دلیل همواره برای رفع موانع انگیزشی، فرهنگی و ساختاری، طرح ها و پروژه های مدیریت دانش، اغلب بر حواشی متمركز بودند تا به خود مكانیزم های دانش.

   قسمت عمده ای از زمان و هزینه طرح های مدیریت دانش، صرف فرهنگ سازی، ایجاد سیستم های انگیزشی با مكانیزم های انگیزشی بیرونی، تولید ابزارهای فناوری مبتنی بر وب یا دسكتاپ در حد نازل شده است.

   شناسایی،جمع آوری، طبقه بندی، اعلان و استفاده مجدد از دانش نیز در KM 1.0 چنگی به دل نمی زند. مدیریت دانش اولیه جایی بود (بهتر است بگوییم هنوز هست) كه تئوری های دانشگاهی با دنیای واقعیت روبرو شد! نتیجه این بودكه بسیاری از سازمان ها از مدیریت دانش بیزار شدند؛ بسیاری هرگز به سمت آن نرفتند و عده ای هم موفقیت هایی به دست آوردند.

   اما KM 2.0 با تکیه بر فناوری های Web 2.0 که به شدت انگیزشی، جذاب و در عین حال اثربخش هستند، می تواند سازمان ها را در دستیابی به اهداف مدیریت دانش خود بهتر کمک نماید.